vrijdag 7 maart 2008

onrust


Het water is wreed rustig. Te kalm. De teef slaapt, zij kreeg overvloedig eten. Het gat in haar buik is gevuld, maar de wolf daarentegen ontwaakt en roept naar de zwarte maan. "Betelgeus en Rigel, laat me rusten aan je lichaam, dat ik slapen kan".

Het vertrouwen van de kikker in de schorpioen is onbegrensd. De krokodil spant zijn kaken, beschermt zijn kroost, maar wee wie nader komt. De tanden sluiten naadloos en breken. Het zou onbeleefd zijn de waarheid uit te spreken. De waan maakt me ziek. Is alles fake? Een droom. Want het verlangen is aanwezig. Er golft een kramp door mijn lijf dat omgekeerd zich spant, niet de foetus, maar zijn karikatuur… leeft. Het wezen vraagt en vraagt: "Ben je er wel?' Maar weet: "Hij is er altijd".

Retroactief is het woord en het wordt héél klein. Verste herinnering: negen maanden. Het begin van verantwoordelijkheid.
Ik zoek je als een kind dat zich wil bergen.
De druk was te groot voor een baby toen. Het appèl van het nieuwe kind, dat steeds de aandacht kreeg en later onder de vleugels ging. Het groeit niet als kind maar als surrogaat voor troost, voor moeder en vader, voor moeder voor de moeder en nog meer.

Ben je er, vraagt het nu, in paniek. Telkens opnieuw. Ben je er wel? Blijf? Laat me niet alleen? Het wil zich krullen onder de slagen en weten dat het bestaat. Schrijf op het lichaam. Diep, hard en pijnlijk. Schrijf dan toch eindelijk.

Ik zoek je als sodade, object, teef, kind, vrouw, verlangen. Iets. Ik zoek je voorbij alle grenzen.

Het was er gisteren weer helemaal, het genieten, het loslaten van de wereld en gewoon lichaam zijn. Het was het idee dat ik in de baarmoeder zat, en er tolde, kronkelde en bewoog en schopte tegen de wanden. Het was heel intens. En uiteindelijk lag ik daar uitgeput armen en benen volledig gespreid, in totale ontspanning, zonder de behoefte om nog terug te komen. (ik had nooit gedacht die baarmoedervergelijking te zullen gebruiken, maar als ik me mezelf voorstel hoe ik daar lag, dan moet het daar op geleken hebben, het bewegen tegen die wanden. Met invloeden van buitenaf en toch ook gerust.)
Vertrek nog niet naar de woestijn... blijf?

Geen opmerkingen: