Ik kan je niet meer zeggen wat ik droomde of toch, dat ik het je vroeg en je zei dat het kon als en dan, dat je huilde en dat ik je droeg en zachter legde, omdat het te pijnlijk was. Wens en verlangen.
Die door nachten gaat de uren wakend al mijn denken reflecteert en elke droom verbuigt niet tot de Ander maar de mijne.
Dat je liep op stokken en als een bankstel bewoog.
Ik dek de spiegels af. Maar kijk, de lakens barsten. Niets verhindert dat ik in de afgrond kijk.
De wonde met de korst die zorgvuldig open blijft.
Reizen. In je zijn.
Ik raak je niet. Raak je niet aan. Alleen het kijken blijft, het eeuwig kijken.
“Verwacht je nog iets?”.
“Neen, maar ik hoop, want jij laat altijd alles open. Zolang je niet sluit… niet sluit…”.
Het omdraaien en met mijn ogen tasten naar je rug,
je klank van ‘nóg eens’ die zich entte op elke rauwe plek op mijn huid,
in elke veeg, elke vlek die haar volle palet nog vinden moest.
De ontplooiing van de tijd.
Dat ik bang werd en klein en reisde naar bestofte ruimtes van het geheugen.
Pák-ruimte.
Ik kniel en wacht. Mijn knieën wortelen. Het duurt te lang.
Ik loop door glazen deuren uit, ik roep en tier en daag je uit.
Dagen verweesd, dagen gelassen, dagen explosief onhandelbaar.
Je blijft.
Je bent er, zwijgend en nog steeds.
Verweesd wordt weer verbaasd.

.
1 opmerking:
01-09-2008, 10:33:42
Niet gemakkelijk, allemaal...
Vrouwtje sodade,
Ik worstel een beetje met uw blog... Ik kom hier dikwerf op bezoek, dat weet U ondertussen al wel. Die teksten die U schrijft, Vrouwtje sodade, die snap ik meestal niet. En ik vraag mij dan af, Johan Arendt, vraag ik mij dan af, waarom blijft U hier dan komen?
Dat ik het niet weet, Vrouwtje sodade, dat ik het niet weet...
Er staan zulke mooie dingen in uw teksten waar ik niks van snap en waar ik toch blijf aan haperen...
'Ik dek de spiegels af. Maar kijk, de lakens barsten. Niets verhindert dat ik in de afgrond kijk.'
Wat betekent die zin nou eigenlijk helemaal? Ik zou het niet weten. Ik snap ze niet, maar ik ben er wel een beetje kapot van. Hoe komt dat eigenlijk?
Zoude dit het wonder van de poëzie zijn, Vrouwtje sodade?
Ik hoop het.
Samen met U.
Met vriendelijke groeten,
Drs. Johan Arendt Happolati
http://drs.punt.nl/
01-09-2008, 21:26:07
worstelen
Drs, mag ik er nogmaals op wijzen dat ik het niet prettig vind om vrouwtje genoemd te worden!
Wat de rest betreft: tja, worstelen was in de antieke oudheid het beslissend onderdeel van de vijfkamp, meer nog, stond als een volwaardige op zichzelf staande discipline op het programma van de 18de Olympiade van 708 vc.
Plato noemde het worstelen bij uitstek prima voor het verkrijgen van een lenig en sterk lichaam en bevorderlijk voor een goede lichaamsconditie en gezondheid.
Nu kijk, als Plato het zegt (die vast op tig andere manieren met chotweetwat worstelde) dan kan ik toch slechts besluiten dat de lezers hier vooral dienen te blijven worstelen.
Met de tekst.
Met zichzelf, als ze weer naar hier getrokken worden en eigenlijk niet willen.
Met het ongemak, de blubber en wat u poëzie noemt.
Desnoods met sodade.
Zo!
sodade
02-09-2008, 20:22:15
worstelen
de zoon van een vriend van ons worstelt! nu is hij in Hongkong (maar niet om te worstelen). je deed me aan hem denken, ik bedoel in de reacties hieronder.
Ikzelf worstel niet. Ik lees en begrijp of meen te begrijpen of begrijp niet en kom altijd weer terug.
http://anderewoorden.skynetblogs.be/
Evy
Een reactie posten