vrijdag 12 september 2008

ratara

Als een wandelende idioot verdwaal ik in nachten die ochtend worden in een woud van minuten die verharden tot de schors van tijd.

Tien maanden sedert une fois en toen ik naast de lijnen van miljoenen minuten de toon spreidde
van ‘nog eens’ en ‘komt nog’, ‘mettertijd’ en ‘vertrouwen’
merkte ik dat het laatste het meeste overspant terwijl de anderen zich afwisselen in ebbende echo’s die nooit aflaten te regenereren.


Ik lees je zinnelijk.
Je teksten groeien als een wilde tuin, waar ik gulzig foerageer.
Ongecontroleerd.
Ik schraap ze af tot op het hout, het levend bot met al te zwakke nagels soms.


Ik kijk naar foto’s die er zijn, meer dan duizend sedert.
Naar die ene van gisteren, die binnenkwam als een steek.
En hoe ik dacht aan poëzie. Aan ratara van Artaud en aan pure beelden.


En hoe ik niet kan zwijgen je te vragen: kom dan toch. Zet je brandmerk neer.





.

2 opmerkingen:

sodade zei

En kijken durfden ze niet, behalve dandie éne.
De enkeling dus, die verder keek dan dit prentje.
Ach...

(wel volle 57 sec - proficiat, U verdient een medaille.)
(En dankzij dit commentaar zal er vast nog wel gelurkt worden. Welaan dan!)

sodade zei

Hm, blijft een mooie foto.
Gedicht van Artaud (via... je weet wel) is ingrijpend.
Aanvoer is minder via de Enkeling. Pfff. Begrijpelijk.
Verdorie. Kijk verder dan deze foto. Kijk verder dan... of durf je niet?