Als een wandelende idioot verdwaal ik in nachten die ochtend worden in een woud van minuten die verharden tot de schors van tijd.
Tien maanden sedert une fois en toen ik naast de lijnen van miljoenen minuten de toon spreidde
van ‘nog eens’ en ‘komt nog’, ‘mettertijd’ en ‘vertrouwen’
merkte ik dat het laatste het meeste overspant terwijl de anderen zich afwisselen in ebbende echo’s die nooit aflaten te regenereren.
Ik lees je zinnelijk.
Je teksten groeien als een wilde tuin, waar ik gulzig foerageer.
Ongecontroleerd.
Ik schraap ze af tot op het hout, het levend bot met al te zwakke nagels soms.
Ik kijk naar foto’s die er zijn, meer dan duizend sedert.
Naar die ene van gisteren, die binnenkwam als een steek.
En hoe ik dacht aan poëzie. Aan ratara van Artaud en aan pure beelden.
En hoe ik niet
.
