Posts tonen met het label foto. Alle posts tonen
Posts tonen met het label foto. Alle posts tonen

zondag 16 maart 2008

foto door het raam XVI - graven

nachtarbeid

waar ik door een glasplaat zak,
een kom breekt in vier stukken
getergde ouders in een droom
foto’s daar door jou geplaatst
en elk apart uniek geduid
hybride beesten in een koffer
tumult in de badkamer
zus roept een bekende naam
en zonder knoop of touw
wordt daar een vraag gesteld:
”Ben je alwéér bezig met die reiger?”
waarna ik uit het venster kijk
en zie hoe op een stoel een
pluchen zwartwit beest
een boeket kaarsen presenteert

Hm, de wenkbrauwen gefronst trek ik een vreemd gezicht. Nu dus. Niet gewaar. Wat dan wel? Dat je er bent, dat wil ik merken. Ik wéét het maar ik wil het weten. Ik wil het voelen, zó, dat ik nooit meer zou vergeten, terwijl ze terugkeert elke dag, de vraag, tot je bevestigt en ik eindelijk rusten kan als je zegt: ik ben er echt.

Je schrijft een droom in vreemde taal die zo fel lijkt als alles wat je schrijft recht schijnt in te haken op het mijne. Ik droom mijn nacht, begrijp hem niet. Overal verschijn je. Zie ik je, maar slechts van ver, in het kader van een raam, zo... nooit ben je bij me. Alleen en vol verdriet zoek ik de bomen op en leef zonder nog de grond te raken, lig op de mat van blaren en blaf tot ik niet meer kan en jankend start te zingen naar de wolken en het licht van nachtelijke wezens, en transformeer in duizend kleur-en dingen.
Wil je zien
en laten gaan over al mijn delen. Af laten breken en terug monteren.

Grijs en ouder dan geweten tellen terug de dagen per gram als woorden binnenkomen, kostbaar. Goud! Een ader op niet geclaimd land. Per ton voor tijd die verstrijkt zonder je te horen, terwijl ik natte voeten krijg, ziek word van ellende. De brokkelende korst in vuile handen, graven in ingewanden van een kermend dier van rode aarde, dat explodeert als in paniek het dynamiet wordt aangestoken. De rivier houdt op met stromen en vraag na vraag, niet weten, proberen, tot slot slibt alles dicht tot jij verschijnt en sterker dan je lijkt moeiteloos het puin ruimt. Ik wil in je ogen kijken, in je neus, je lippen... en zien hoe het werkt bij jou en dat dan vergeten. De rest is puur vertrouwen.

dinsdag 11 maart 2008

heen en terug II

Gadgi beri bimba

gadji beri bimba glandridi laula lonni cadori
gadjama gramma berida bimbala glandri galassassa laulitalomini
gadji beri bin blassa glassala lalula lonni cadorsu sassala bim
gadjama tuffm i zimzalla binban gligla wowolimai bin beri ban
o katalominai rhinozerossola hopsamen laulitalomini hoooo
gadjama rhinozerossolola hopsamen
bluku terullala blaulala loooo
zimzim urullala zimzim urullala zimzim zanzibar zimzalla zam
elifantolim brussala bulomen brussala bulomen tromtata
velo da bang bang affalo purzamai affalo purzamai lengado tor
gadjama bimbalo glandridi glassala zingtata pimpalo ögrögöööö
viola laxato viola zimbrabim viola uli paluji malooo
tuffm im zimbrabim negramai bumbalo negramai bumbalo tuffm i zim
gadjama bimbala oo beri gadjama gaga di gadjama affalo pinx
gaga di bumbalo bumbalo gadjamen
gaga di bling blong
gaga blung

Hugo Ball

Rook, meld je, aub!

maandag 10 maart 2008

heen en terug

De sprinkhaan in mijn mond schraapt mijn tong tot spreken. Achter mijn lippen staan Afghaanse windhonden klaar. Heuvels en bergen van Badakshan strekken zich vanaf mijn kin en lapis voor het rapen. Handen aderen zilver in blauw. Ontmijnen. Ontginnen van groeven, graven, diggen, digger, dagger, klauw, kauw, de zwarte vliegt en spreekt, blauw metalen vleugel. Ik delete dertien penisvergrotende advertenties en viagra-aanbiedingen en lees de boodschap. Kijk naar mijn lijf en overweeg een ingreep. Als ik mijn armen nu wat lager implanteer? Bijvoorbeeld maar. Of mijn oren op mijn heupen? En al de gaten bij elkaar?

Er hangt lijm aan mijn wimpers, om vogels te vangen. Woorden vliegen aan, tekens, zinnen… kleuren, fel en levend. Splinters met gif als medicijn. Roodvlakgeellijnblauwbeeldscheidendglijdend. Mijn ogen vullen zich met melk. Ik doop de vingertop in mijn wijwatervat en sprenkel.

De nacht breekt. Hoe ver gaat het verleden? Een asteroïde slaat krater in buik. Alles verandert.

zondag 2 maart 2008

huilen naar de maan

Met angelieke glimlach vlijt het zich op mijn rug, de vlegel. Ik schud maar kan het niet verwijderen Het haakt halstarrig op mijn scapula alata, Als een slang, als een symbiont boort het zich tussen mijn halswervels, de reden van de pijn die het veroorzaakt. Kan ik dat ooit tegen iemand zeggen? Zij die weten menen slechts, zij die echt weten zwijgen. Hij weet en ik geloof. Het is arupa. Psychotisch ben ik niet. Arupa moet ik dus verzwijgen. Pfff, wie weet ervan? Mijn queeste? Naar het enige, het Reële? Monstrum noemt hij het, Skandalon, Tremendum…. That’s tremendous, my dear. Ik tik het even op mijn rug terwijl het verschuift naar thoracaal. Ik span een lordose en draag het met zorg. Het is van mij. Mijn tweede, derde en vierde.


Zo ving het aan als uitvloeisel haast van de hut-ervaring, de heftigheid van vorige week, de pijnlijkheid van de afgelopen dagen, dat wanhopige.
Het is duidelijk. ik kijk naar de maan niet naar de zon, ik zoek Het Oksel van de Reus in het landschap van zijn Verlaten Been.
het bekken het bekken het bekken, bekkend bekend o zo bekend. hij zag een stijve wrong op beelden die ik hem stuurde. Mijn ogen haperen in een waas, onstuitbaar haast tot de rand gevuld. alweer. dwaas. ach neen, wees niet zo streng voor jezelf. handen kloppen rug en billen schouders flanken tintelen. Matrassen worden uitgestrooid. Liggen. Liggend, bekken rijzen, rekken spieren, rug gekromd, benen spreiden zover je kunt... los, alles los alles los voor wat moet komen... los en overkomt me wat... en hoe los zal ik laten? laten overlaten overgave? vechten is de vraag, gelukkig of gelijk en als ik iets verlang durf ik dat dan laten? wil ik? neen, en heb ik angst? angst en verlangen, waarvoor ben ik bang? dat jij me zou (ver)laten? en hoe dan? ja. elke dag en vecht ik voor bewijs. verlangen. angst. daar slaat alles door, vier ledematen vliegen rond en rug en buik springen het bekken danst niet meer oorlog daar en het hoofd rolt weg er wordt gestampt, gevloekt, geroepen, geroepen geschreeuwd zo ... kinderlijk diep van binnenuit, van verder dan ooit geweten voorbij de longen, voorbij de maag en darmen, van diep uit het geslacht - ik verdween. was weg en moest terug en dat was onvermijdelijk wou niet werd getrokken, gedreven haast, naar oppervlakte terug. waarom daar niet blijven? ik wou niet terug. ik wou niet, terwijl ik uitgeput daar lag het stuiptrekken begon alles protesteerde en minuten minuten minuten pas later snokte ik en brak. totaal. ik huilde van dieptes want nog steeds ver. en ogen bleven dicht. ik schopte en klopte ontembaar ik huil al dagen en daar was het dan en was rondes en rondes later nog steeds elders niet ter plaatse, kon niet. niemand hield me tegen, niemand troostte, niemand zei je moet of je mag of beiden niet, niets. ik wist wel dat ze er waren en toen ik uiteindelijk gevaarlijk werd, toen pas werd ik ingetoomd - zoveel vanbinnen alles alles ...iemand klemd' me vast langs achter en hield me tegen tot ik was uitgeraasd en nog trekkend en stuipend terug op een mat belandde en één in mijn rug en één aan mijn buikzijde liggen ging en nog en nog... dat duurde dus ... uren.. en nog

Het durft nog vliegen naar het raam, het durft nog kijken. Het is een kind met platte neus, het ademt tegen glas en tekent kindervoetjes. Het is grenzeloos.
Hij ziet me niet, maar weet me. Adiafaan verschijn ik. Ik draag het merk, het teken, de sneden in mijn been. Hij weet en ziet. Het is verlangen en huilt naar de maan. Als een wolf, in vision quest, op zoek naar haar coyote.



dinsdag 5 februari 2008

foto door het raam II


Ik wil voer. Als dit het voer is dat je me geeft, dan vreet ik het weldomme!
Wat is het dat je drijft?
...en vraag ik dan waarachtig nu wat zijn drift zou zijn? hij die leest en drinkt en met gesloten benen kijkt van ver en steeds in groter stilte de groene ogen sluit. een wolk doet hem vervagen. zijn stem allang gedoofd uit dwaze oren. ik men mijn eigen paard, op hol geslagen dag na dag tot haverzak van kort soelaas. Gesloten poort van slot geslagen! de rotzooi onderschat die wel daarachter zat en rent nu zelf spoorslags? verbergt zijn eigen knoken teneinde te ontkomen? Vlucht hij dan? of blijft hij staan wijl ik met ogen open, mijn lichaam presenteer, gevolgd door slierten woorden, geur en tule, zwarte rotzooi in kwadraat, schoonheid uit het reële, gistend bloed tussen mijn dijen? mijn ogen zijn niet dood....

Nog klopt de ader hard. Het bonkend vocht belet het slapen. Ik voer het beest de dagen, wijl ik de uren tel. sterven in het strijden. help me. ik ga kapot. en hij, hij rookt nog een sigaar! Hebel komt kunstig uit zijn mond. Hij hult zich weer in nevel.

Wacht, de gloeiing van de asse… kleurt het wit van het.
Een vreemde scarificatie… niet grijs maar een roos op vlees.
Oneiromantie op … droomsubstantie.

Het maakt me gek je niet te horen
Het kreupelt het slaan van mijn vingers
vertraagt het golven van bloed waar
anders in de aders van mijn nek
het gulpt en uit bochten vliegt.
Nauwelijks klopt het nog
aan je dove oren.
Je zegt: "Twijfel niet".
Je klinkt zwak.
Ver.

Door het raam kijk ik naar binnen. En daar groeit uit de ogen, de handen, de verstrengelde benen, als uit marmer gehouwen of op doek gezet met snij-precisie van een scalpel, een beeld, een foto, een tekst. Het weten van de Ander.

donderdag 29 november 2007

BAOBAB II

Daar staat nu de baobab en onder in het hol aan zijn voet rust Ngalyod. Ik schuil in de buik van de boom en kauw op zijn zachte vlees van kruimels die Nzou liet vallen. Mijn handen rusten op twee vruchten. De boom is goed. De zure inhoud zal me verfrissen, zal de melk doen stremmen. Met wat water dat ik uit de vezels wring les ik mijn dorst. Ik twijn draden uit de bast en weef een mat.  In zijn lichaam kan ik wonen.
Baobab, je bent verre van perfect. Je lijkt op een pokdalig wijf, je wortels reiken naar de lucht. Waarom graaf je met je handen in de grond?  Wat zoek je? Ik leg meer dan tien buffels rond je brede flank. Zeker vijf olifanten doen zich tegelijk tegoed aan je. Je trilt en beeft onder hun geweld.
Hier komt geen mes aan te pas. Je buik is week en zacht. Als de druppel die slijpt en slijt, is een dagelijkse aai van buitenaf voldoende om je te vormen.
Ik verberg me in je groeven, die zo diep zijn als de rimpels van een eeuwenoude man. Ik boor mijn nagels in je huid als het onweert buiten, als de ogen bliksem gooien, als je stam splijt, als je afstoot wat niet meer dient. Je lijkt dood, bijna je hele leven, tot je stinkende bloemen werpt tussen het schaarse blad, die dagen dat je terug op je voeten staat. Dan verdwijnt je kop weer voor lang. Je gaat op in het landschap omdat je duizend jaren telt. Niemand ziet je nog, jij met je enormiteit.
Ik hurk diep binnenin. Het is perfect. Want als het tijd is, als de tok opvliegt en de baviaan gaat fourageren, als de bateleur zijn rondjes draait en kuddes voorbij stromen, wacht ik niet langer. Dan kruip ik op je armen en begraaf me achter Nzou’s oor. Zij en jij zijn twee en een. Ze splitst zich uit je plooien, evenzo zo doet Ngalyod.  
Als de mensen hebben gepalaverd, als er dertig levens zijn geleefd, als Nzou’s zolen je roepen en haar slurf zich opricht, dan brengt Ngalyod je water. Ik glijd over de regenboog naar beneden. Je hebt gewacht op mij. Ik kom weer in je takken wonen.