maandag 3 november 2008

Hondsvrouw


Afgedarmd van het bevrozen pad, de steen die het venster breekt en licht laat schijnen op een tot stinken gedoemde weg. Te vermijden dus. Je mond gevuld met ijskristal van verstilde woorden, je botten als schotsen op het Baikalmeer. Je houdt je ogen blind, terwijl je nog steeds kan kijken. Hoe ik telkens strand op je glaciale sediment. Ik ben koude gewend, je schrikt me niet. Ik stapel de verpulverde dagen als groeiende morene en schep schilfers van memorie met een dompelkop.

Hondsvrouwe trouw leef, beleef en belijd ik .

Diafaan

8 opmerkingen:

Anoniem zei

ik wil vermelden dat ik minder dan een half uur geleden een gelijkaardige afbeelding tegenkwam.

Anoniem zei

'licht' en 'ijskristal' werpen een goed licht, vind ik (vanaf mijn stoel hier).
Ik ga het woord 'mooi' hier nog eens gebruiken.

Anoniem zei

Vrouwe sodade,
Een vreemd verschijnsel doet zich voor: ik snap er niks van, maar ik ben vreemd genoeg wel helemaal in de war van uw woordgebruik.
Ik wou dat ik intelligent genoeg was om het ten volle te proeven, maar dat is blijkbaar niet zo.
En toch voel ik dat ik het ergens in mij heb. Waarschijnlijk een harde schijf in mijn harsens die wel aanwezig is, maar nog niet helemaal opgestart.
Als ik hier blijf op bezoek komen, wordt die latente, harde schijf misschien toch wel geactiveerd.
Het zal lang duren, want ik ben niet lang en dan nog op de verkeerde scholen ten rade geweest.
Wat mij betreft, ik ben - Gode zij dank - vooralsnog goed gezond en heb de eer te zijn,
Uw onderdanige dienaar,
Drs. Johan Arendt Happolati

sodade zei

De meng(el)ing mens-hond is wel en niet uniek. Het beeld wordt nogàl eens gebruikt, elders, maar ook op deze blog.

Fijn dat je de tekst kan waarderen.

sodade zei

Goh, wat vréémd ja, Drs.
Maar u treft het met uw goede gezondheid natuurlijk. Als u echt voelt dat u het (?) in u heeft, dan zal het er vast ook wel uitkomen, wat het ook moge zijn.

Zonder last van onderdanigheid.
sodade!

Anoniem zei

Vrouwtje sodade,
Het is al laat en de vermoeidheid eist zijn tol, ik weet het, maar ik wil U toch wel toevertrouwen - zonder overdreven dramatisch of melig te willen doen - dat ik een zekere verbondenheid met U voel.
Voor straks: slaap wel.
Uw Drs'je

sodade zei

Verkleinwoorden... tsss Drs.

Anoniem zei

Vrouwe sodade,
Ach ja... verkleinwoorden... Dat is blijkbaar ook al 'not done'...
Een groet, dan maar.
De Drs.
P.S. Ik weet het ook niet meer. Hoe ik U moet charmeren, bedoel ik.