zondag 28 maart 2010

terugblik


ik vloek. in mij de schotten, het dreunen van muziek, vals bloed dat door de oren suist, het vallen steen na steen, doek na doek

en als ik naar mijn handen kijk of naar mijn borsten, blijft
een lege huid, ontvet en uitgelekt, klaar om verder af te sterven
tot de nieuwe dag waar dan de zon, die trut, haar kattenharenadem blaast
doorheen

de huid, het huis
ik was een vrouw

4 opmerkingen:

janus zei

doordesemd van melancholie
en toch blijf je je bewust van al je zintuigen, van het leven dat toch nog steeds in je huist...

wat is er nodig om weer gewekt te worden?

d.s. zei

Tot, toch ook een bijzonder woord.

(stedati)
(ik lees daar stay in, stay dat ie)

sodade zei

Het is in het licht van het eigen zicht dat men een ander iets toedicht.
Spiegels bedriegen, Janus.

Tot... Oh ja, Jevski, heel bijzonder. Hot zelfs, dat woord.
Al dacht ik zelf in de richting van Lot. Even toch ;)

Dit is niet echt een Khoikhoi-liedje, maar de clicks zijn dan wel weer verwant. Om maar van de hak op de tak te springen.
Hakketakken, nog zo een volkenkundig begrip. Merkelwaardig, niet?

d.s. zei

Khoikhoi, hakketakken, Hottentot. Lot. Ja - volmondig - taal blijft b(l)oeien. Merkelwaardig !

Om nog over l'histoire de Lot te zwijgen. Vreemde zaak. Vreemd.

(diontabi)
(Khoikhoi, mijn gedacht)