
ik vloek. in mij de schotten, het dreunen van muziek, vals bloed dat door de oren suist, het vallen steen na steen, doek na doek
en als ik naar mijn handen kijk of naar mijn borsten, blijft
een lege huid, ontvet en uitgelekt, klaar om verder af te sterven
tot de nieuwe dag waar dan de zon, die trut, haar kattenharenadem blaast
doorheen
de huid, het huis
ik was een vrouw
4 opmerkingen:
doordesemd van melancholie
en toch blijf je je bewust van al je zintuigen, van het leven dat toch nog steeds in je huist...
wat is er nodig om weer gewekt te worden?
Tot, toch ook een bijzonder woord.
(stedati)
(ik lees daar stay in, stay dat ie)
Het is in het licht van het eigen zicht dat men een ander iets toedicht.
Spiegels bedriegen, Janus.
Tot... Oh ja, Jevski, heel bijzonder. Hot zelfs, dat woord.
Al dacht ik zelf in de richting van Lot. Even toch ;)
Dit is niet echt een Khoikhoi-liedje, maar de clicks zijn dan wel weer verwant. Om maar van de hak op de tak te springen.
Hakketakken, nog zo een volkenkundig begrip. Merkelwaardig, niet?
Khoikhoi, hakketakken, Hottentot. Lot. Ja - volmondig - taal blijft b(l)oeien. Merkelwaardig !
Om nog over l'histoire de Lot te zwijgen. Vreemde zaak. Vreemd.
(diontabi)
(Khoikhoi, mijn gedacht)
Een reactie posten