Posts tonen met het label boek. Alle posts tonen
Posts tonen met het label boek. Alle posts tonen

zondag 6 juli 2008

fysiek

Dan begeef je je nog eens buiten. Je gruwt van het teveel aan mensen, de al te blinkende winkelramen, te veel rotzooi en tegoedgelovigheid. Je realiseert je bovendien – als werd het je in een visioen geopenbaard, wegens totaal niet bezig met dat soort evenementen - : ‘Het is solden-tijd!’ Moment voor een meer dan hartsgrondige: Oh jee! (er wel voor zorgend Z/zíjn naam niet voluit te aanroepen.)

Na maanden van onthouding, koude ontbering in de winter, besparingen allerhande, vooral het ondertussen vakkundige splijten van een cent en het opbouwen van een budget om voor een keer iets anders dan proviand mee in te slaan, mag er nog eens boek gekocht worden.

Had je nog niet voldoende? Stond je appartement nog niet vol? Laat je je ook niet gewoon verleiden door een banale lust? Pfff, het kan me in deze kwestie eigenlijk gestolen worden. De elektronische bibliotheek is al een mooie verzameling, maar niet alles, en zeker net die dingen die je soms fysiek wil raadplegen, is downloadbaar.

Ik denk aan… (maak handgebaar om galopperende gedachten terug in het gareel te dwingen, bedenk me dan en laat ze vrank dwalen over miljoenen pixels, een gezicht. Ook dat is niet fysiek downloadbaar en zelfs virtueel is het en waar of voor wie het staat… Oostindisch ver. Slik.)

Het straatbeeld aldaar blijkt hoge concentraties aan rastakapsels te herbergen, evenals hordes zwangere vrouwen. En vooral veel ménsen. Huh!
En het is heel vreemd daar, terug na… een kwarteeuw of zo. Ook de boekhandel. Bij afrekening realiseer ik me dat getal en ontmoedig het kassameisje – of ik in hun klantenbestand sta? - te zoeken.
Computers waren er toen niet.
Zonder moeite krijg ik een korting van 10% gepresenteerd. Klantenbinding in achteruit. Anderzijds, ik heb al een nieuwe bestelling geplaatst. Leve de economie.

Ondertussen heb ik weer een aantal andere werken gratis gedownload. Kwestie van eetgeld over te houden. Ik kijk nog even naar het jekanwelnaarmekijkenmaarvoorderestookniets-gezicht op het scherm.
Shut down
, vraagt het vakje over zijn mond lang na middernacht.
Zwijgzamer kan het niet. Tja? Ja dan!

(Hardnekkig, stijfkoppig, dwars en vertrouwend: een ruptuur in het moment: “Ik weet dat je er bent”.)

vrijdag 29 februari 2008

foto - theorie in de wolken (?)


Als ik in de bomen niet mag zijn, dan in de wolken, het zand… de stenen, de woestijn. Dan spoel ik aan op maanlicht of in het genoegen van duizend druppels water.

Het is heerlijk, de spons niet te zacht. Lekker het water over mijn borsten. De warmte zorgt voor een heftig contrast. Mijn handen glijden. Zalig! De plooien van mijn buik, de gladheid van het oksel, de plekjes op de huid…
Het voelen van mezelf stelt me nu gerust. Ben ik dan een kind? Kinderen doen dat toch? Zuigen aan hun duim en dat soort dingen? Mijn huid is toch mijn eigen huis? Het is toch waar ik woon? Waar ik veilig hoor te zijn?

Het water vloeit als een festijn. Langzaam, duizend druppels water. Ik kleur wolken in de douche. De stoom doet me dromen in nachten. Dromen van vormen en kijken, dolen en doen en in de mogelijkheid zijn… Ach, het is voor mij geen plek, de tuin, eerder een virtueel platform, wat maakt het verder uit ... van buiten zie ik je zitten…. Ik giet het water over me heen en droom. Blaas je rook nu maar, in O's en letters en komma's.

Onrustig... onrustig. verdomme sodade. kalmeer!

Word ik gek? Vast wel! Als ik stuiptrekkend bijkom van het zoveelste gevecht en in de verte iemand roept: stop nu eens… Als ik kronkelend in bloeddromen wakker word in je handen en je bent er niet...
Tot dan... ik veeg het haar uit je gezicht en zoek je ogen. Je bent er wel! Je bent er steeds. Het is het enige dat telt.
Later zal het ooit anders zijn, maar mijn hart klopt nu en wat ik leef en sterf is deze tijd, deze seconde, deze minuut, deze droom, dit lichaam.

Ik ben zo klein vandaag, ik die naties schraagde…
Al die wou kon op me leunen. Atlas’ vrouwelijke twin was ik.
Ik huil om je afwezigheid, de verte van je lijf en zoek je hand, als om een kus, een aai of
om een tik die dwingend zegt: och ga nu slapen, kind!

Ik wil het niet, ik ben niet klein!
En toch…