Posts tonen met het label wolken. Alle posts tonen
Posts tonen met het label wolken. Alle posts tonen

vrijdag 29 februari 2008

foto - theorie in de wolken (?)


Als ik in de bomen niet mag zijn, dan in de wolken, het zand… de stenen, de woestijn. Dan spoel ik aan op maanlicht of in het genoegen van duizend druppels water.

Het is heerlijk, de spons niet te zacht. Lekker het water over mijn borsten. De warmte zorgt voor een heftig contrast. Mijn handen glijden. Zalig! De plooien van mijn buik, de gladheid van het oksel, de plekjes op de huid…
Het voelen van mezelf stelt me nu gerust. Ben ik dan een kind? Kinderen doen dat toch? Zuigen aan hun duim en dat soort dingen? Mijn huid is toch mijn eigen huis? Het is toch waar ik woon? Waar ik veilig hoor te zijn?

Het water vloeit als een festijn. Langzaam, duizend druppels water. Ik kleur wolken in de douche. De stoom doet me dromen in nachten. Dromen van vormen en kijken, dolen en doen en in de mogelijkheid zijn… Ach, het is voor mij geen plek, de tuin, eerder een virtueel platform, wat maakt het verder uit ... van buiten zie ik je zitten…. Ik giet het water over me heen en droom. Blaas je rook nu maar, in O's en letters en komma's.

Onrustig... onrustig. verdomme sodade. kalmeer!

Word ik gek? Vast wel! Als ik stuiptrekkend bijkom van het zoveelste gevecht en in de verte iemand roept: stop nu eens… Als ik kronkelend in bloeddromen wakker word in je handen en je bent er niet...
Tot dan... ik veeg het haar uit je gezicht en zoek je ogen. Je bent er wel! Je bent er steeds. Het is het enige dat telt.
Later zal het ooit anders zijn, maar mijn hart klopt nu en wat ik leef en sterf is deze tijd, deze seconde, deze minuut, deze droom, dit lichaam.

Ik ben zo klein vandaag, ik die naties schraagde…
Al die wou kon op me leunen. Atlas’ vrouwelijke twin was ik.
Ik huil om je afwezigheid, de verte van je lijf en zoek je hand, als om een kus, een aai of
om een tik die dwingend zegt: och ga nu slapen, kind!

Ik wil het niet, ik ben niet klein!
En toch…