vrijdag 26 februari 2010

kant noch klaar


parce que « toute chair est comme l’herbe,
toute sa gloire comme la fleur d’herbe;
l’herbe se dessèche, la fleur tombe


1 Petrus 1, 24
(Vert. Chouraqui)

de stilte breekt hij
somtijds
als een glas
scheurt een voorhang open
perst een spoor
het snijvlak
van het zwijgen door...
Dat het buiten waait: nóg de kale takken keren
en de zon vlokt vaal de wolken achtereen
- het kissen en grauwen van voor-maarts misbaar.
De klok raakt niet van slag en telt gestaag,
terwijl vanbinnen...
Dat ik de Kater sus:
"'t Is niets, het is maar wind",
Terwijl een ge-weten giert...
Ik herlees je rivier en herinner. Zoveel zoeken, vinden soms. Je stapt geen 2x in hetzelfde water, ook niet daar. Elk moment is een raam - open, dicht (x...) - tot het toeslaan van mijn kortsluitbegrijpen. Dan valt vol het licht, bots ik tegen zien, het zicht verandert door geslijp, gepolijster word ik niet, want het ander druipt en smeurt.
Weet! Weet dan toch! Lees en heb geweten.

Kwade tekens steken door de nacht, door kussens en door lakens, met joelende dromen, roepende geesten: "Tu deine Pflicht!"
Hoe dit te slapen leggen na alwéér een dag?
Als je maar las,
als je maar vond en las.
Het waait zo hard,
het huis is leeg.
Een muur begeeft.
Ik breek en breek en breek

2 opmerkingen:

d.s. zei

parce que le désir est comme l'herbe, comme la fleur d'herbe aussi. L'herbe ne se dessèche pas, mais la fleure

trembre

(triledo)

sodade zei

Dààr heb ik niet van terug.