Als je aanwezigheid zich kenbaar maakt in de reutel van mijn keel, dichtgeknepen, gevangen, en plots bevrijd zich opengooit over zinnen, scherm en spiegel, zo het panorama vult… een warm en ruim gevoel draden spint van genoegen en de enkels samenbindt tot kleine stappen, de hoeven van het varken in de diepte splijtend het misleidende oppervlak van een waterkleurend tafereel, dan vult zich de zee in mijn buik, trekt de leegte terug over bloedkoraal en rif.
Anemonen bloeien stumpend.Het zekere leiden zelfbewust gevolgd, stapt zij niet opzij. De kin omhoog, haar blinde ogen zien '
gelijk' hoofd en staart van de medaille. Kant noch saai bekleden haar.
En in de verte kijkt…
Niet geheel onleesbaar... kijk je, blijf je met oorlof kijken.

.