
Ik raak je lijf, speel je ribben als een lier met klank van zeboehoorn. Ach, dacht je dat enkel jij het mijn’ verbouwen kon? Je ademt schril door mijn gebeente, ik roffel op je keel. Ik wies het vel en legde het af. Vervolgens sloot ik de ogen.
Het mes dat afketst op de schedel en achteloos het oor versnijdt - tot soepingrediƫnt.
Ik lurk nog even aan een fles en brandt de kurk als homemade stempel her en der… sneeuwvlokken met bijzondere kleur, rode regendruppels. Kom dichter bij dan ver en merk… me … ik looooooop daar toch niet weg.
Ik slaap de dood in duizend dromen en overal waar ik kijk voel ik zijn aanwezigheid. Hij draait zijn rug naar mij… hij draait zijn rug naar mij, ik geef mijn buik die scheurt van af de navel. Het landschap wordt besproeid.
Bws, je vel bebloed, rood op grijs drupt in een spoor dat gieren trekt van heinde.
I beg you, my beautiful Brahman, for a ride on you back. Als ik mijn benen spread over je grijze rug, mijn handen in de bult begraaf en jij door het landschap schokt - vermijd de lange doorns waarin cicaden snerpend zingen - vloeit mijn huid in de jouwe op het ritme van je tred. Je kossem wappert traag van links naar rechts en alleen het kijken al wiegt me in slaap, de plek vol soelaas in de dood van het voorbijgaan der dagen.
Bws, Nzou, Mehari, Ngalyod, Jij die niet Behemot bent en toch de eieren bewaakt, de uren op de vleugels van de buizerd, jullie breedte draagt me nu hij hier is, doch al te ver, de Solitair die ik vertrouw, het smalle dier van Sterren en Kometen, zijn armen die hij spreidt in cirkels van rook met letters van eeuwen en volken.
Het landschap drijft in kleurenspel onder blekke zonnen. Woest daarbuiten, met schoonheid zonder weerga, behalve… misschien in zijn stenen oog.