Posts tonen met het label beest. Alle posts tonen
Posts tonen met het label beest. Alle posts tonen

zondag 20 januari 2008

wij


Het decor is zwart. Altijd zwart. Het materiaal in contrast. Altijd in contrast. Moet dat? Neen! Vissen, billen, schelpen, lippen, stenen. Alles roos, bleek, wit. Grijs of rood na behandeling. Het zwemt op de vloer, op zwarte plastiek. Ik geef het soms een deken.
Eten moet het ook. Altijd eten. Het kost me veel. Dit beest dat ik onderhoud.

De wekelijkse trimbeurt. Iedereen boos. Pffff. I couldn’t care less. Rotzooi op de grond. Druppels bloed, dada – niddah - didadaaah – dada - dada… en chiéé, ach chocomousse, ketchup, kaarsenvet…. Smeerlapperij, ik zeg het u.
Het beest durft ook nog knoeien.
En lezen. Het citeert: “ Bij de individuele neurose is ons eerste aanknopingspunt het contrast waardoor de patiënt zich onderscheidt van zijn als ‘normaal’ beschouwde omgeving.” (Fffff.. freud, zeker? Den draagbare!)

Wauwelend gedrocht! Ik loop ermee verwrongen, ik en de Siamees, de cele op mijn rug, de dwerg in mijn kop. Twee benen die naar binnen wijzen, riem rond de nek, handen gebonden, de horens pieken op mijn borst als ik splijt en dwars open scheur. Geen wonder dat hier overal plastiek moet liggen. De vuiligheid. Ogen die hameren en me toetsen doen bespelen. Hier spookt het. Een baard en ogen van gepolijste steen. Door de muren..

Het beest heeft een hoek af, past niet in de verbanden, wil niet passen, wil wringen en gewrongen worden. Rood en purper. Oh hoe mooi. Of van onder of van boven. Doorsteken. Gewoon doorsteken dat mes. Je weet het wel waar. En hoe. En waarom. Ik bewerk het dan. Simpel dichtnaaien die handel. Een streep min of meer, wie zou daar om geven. Een mondje meer kan ook nog worden gevoe(l)d.

Dit is de afspraak: het moet af en toe schrijven. Ik doe het niet meer. Het zegt: geen gelul, geen zoeterig gezemel. En dat ik het niet moet dulden. Het zegt zoveel. Dada – niddah - didadaaah – dada - dada –en: Ya habibi taala. (Maar hij komt niet meer). Het spreekt in tongen. Ek wil jou voel, party bestyg die berg, thulama mama, ek wag, piel contra piel, mundo contra mundo, tierra contra la tierra... sla me dan, verdomme, sla me in de juiste vorm. Het is de enige manier.

We bakken brood, we kneden klei, we maken bloedworst en tomatensoep, rode gelei… wijn, bier… Zwelgen zwelgen zwelgen tot het beest barst alweer. We plukken de maden uit het potje op het aanrecht, we wilden weten wat het werd. Mottig. Het vliegt. We slaan ze dood. Dat is de enige uitweg. En dan maken we foto’s. We zijn braaf. We krijgen een boterham met kaas. KOFFIE KRIJG JE NIET!!! Klote ook.

Wat ligt mij aan poëzie. Het beest is niet geïnteresseerd. Vermaak ik U? Leuk hè, aapjes kijken. Kom niet te kort bij, ge zijt niet bokitoproof. Grmpf, we moeten dat woord nu wel gebruiken. Rare mannen, die … euhm… Nederlanders. De wereld is raar. Ik hoegenaamd niet. Mijn beest en ik… normaler zie je ze nauwelijks.

“Kom, Siamees. Toon ze je gat. Dag lieve brave menskes, voldoende gedégoûteerd? … tot nooit weer!”

Eindelijk…. Rust.